Tereny rolnicze generują ogromną ilość odpadów ulegających biodegradacji. Jednocześnie, potrzeby gleb rolniczych są coraz większe – stały spadek zawartości materii organicznej w glebie powoduje obniżanie plonowania, wzrost kosztów związanych z zabiegami agrotechnicznymi czy nawożeniem mineralnym.

Tymczasem przetworzenie odpadów organicznych na kompost może skutecznie przyczynić się do rozwiązania powyższych problemów. Dodatkowo może przyczynić się do dywersyfikacji dochodów w rolnictwie – kompostownia rolnicza może bowiem (po spełnieniu kilku warunków i w efekcie procedury administracyjnej) pełnić funkcję RIPOK – kompostowni i przyjmować odpłatnie odpady zielone z terenów gminy. Dostosowane technicznie obiekty mogą też przyjmować komunalne osady ściekowe.
Aby proces był efektywny ekonomicznie, musi opierać się o sprawdzone technologie, ale też obiekt nie może być przeinwestowany! Pamiętajmy, że podstawowe wymagania z zakresu ochrony środowiska spełnia odwodniona, szczelna płyta, po której porusza się przerzucarka.

Kompost to więcej niż nawóz. Często kompost mylony jest z różnego rodzaju nawozami mineralnymi czy naturalnymi. Jednak kompost to coś więcej niż nawóz. Jego długotrwałość pomaga osiągnąć lepszy rozwój roślin niż w przypadku nawozu, którego działanie jest krótkotrwałe. Kompost dzięki swojej brunatno ciemnej barwie kumuluje energię słoneczną co doskonale sprzyja roślinom. Jest on także przyjazny środowisku gdyż nie wytwarza gazu cieplarnianego pozostawiając węgiel w glebie.
Ten naturalny, dwufazowy proces pozwala na przetwarzanie substancji w kontrolowanych warunkach. Aby mikroorganizmy mogły się odpowiednio rozwijać gleba musi zawierać pewne składniki, takie jak azot, fosfor czy potas. Dzięki tym elementom gleba ma dobrą jakość, a tym samym organizmy żywe mają odpowiednie warunki do życia co sprzyja dobrej jakości kompostowi, a także pomaga utrzymać prawidłową kondycję gleby.

(Badania wskazują, iż) kompost charakteryzuje się bogactwem mikro i makroelementów, zarówno ten z ogródka jak i mieszany. Cechują się różnorodnością fauny glebowej a także jej przedstawicieli, mikroorganizmami, a że w kompoście z ogródka jest ich więcej to jest chętniej zasiedlany przez różne grupy fauny glebowej niż kompost mieszanym. To właśnie te mikroorganizmy mają za zadanie unieszkodliwić odpady znajdujące się w glebie w celu produkcji kompostu i utrzymania prawidłowych właściwości gleby.
Możemy powiedzieć, że zagospodarowanie odpadów organicznych poprzez kompostowanie jest niczym innym jak recyklingiem odpadów organicznych w efekcie którego odpad staje się cennym produktem, i może w istotny sposób poprawić gospodarkę odpadami, wzbogacając zarazem glebę w substancję organiczną.

Przebieg procesu kompostowania, pod warunkiem zapewnienia odpowiednich warunków, ma charakter naturalny i jest elementem procesów obiegu materii w przyrodzie. Kompost, który powstaje w wyniku kompostowania i który stosowany jest dla potrzeb polepszenia kondycji gleby, musi spełniać bardzo restrykcyjne normy dotyczące zawartości akumulowanych przez aplikacje substancji szkodliwych (np. metale ciężkie), zanieczyszczeń mechanicznych (drobiny szkła, kamienie, plastik) czy też zanieczyszczeń biologicznych (szkodliwe wirusy, bakterie, grzyby). Wysoka jakość kompostu gwarantuje bezpieczeństwo chemiczne, fizyczne i sanitarno-epidemiologiczne. Jakość kompostu jest ściśle związana z jakością materiału wejściowego i sposobem prowadzenia procesu – jeśli nie wprowadzimy do procesu kompostowania odpadów zanieczyszczonych, a nieuchronnie trafiające do procesu zanieczyszczenia nie zostaną skutecznie rozdrobnione i zhomogenizowane z kompostem w sposób uniemożliwiający ich usunięcie, nie znajdziemy też zanieczyszczeń w produkcie końcowym.

Kompostowanie jest procesem, prowadzącym do częściowej mineralizacji i humifikacji materii organicznej. Martwe szczątki organiczne rozkładane są przy udziale mikroorganizmów i fauny glebowej na związki proste. W procesie mineralizacji następuje przemiana substancji organicznych w związki mineralne. W trakcie procesu mineralizacji następuje utlenienie substancji organicznych do produktów takich, jak: dwutlenek węgla, woda, azotany, fosforany i siarczany. Proces humifikacji polega na przekształceniu resztek roślinnych i zwierzęcych w próchnicę. W procesach humifikacji z prostych substancji syntetyzowane są związki próchniczne, na które składają się, m.in. kwasy humusowe (hymatomelanowe, huminowe brunatne, huminowe szare), kwasy fulwowe (krenowe, apokrenowe), huminy i ulminy. Związki humusowe to substancje o złożonej strukturze, dzięki czemu charakteryzują się, np. dużą pojemnością sorpcyjną (zdolnością do gromadzenia wody). Skład próchnicy warunkuje takie właściwości gleby jak jej żyzność czy kompleks sorpcyjny. Nazwa „związki humusowe” obejmuje ogólnie różne związki wielkocząsteczkowe, należące do substancji organicznych, które powstają w wodzie w wyniku humifikacji, czyli oddziaływania czynników chemiczno-fizycznych (odczyn wody, tlen, temperatura) i fermentacyjnych (bakterie, grzyby) na martwe, trudno rozkładające się szczątki roślinne (lignina, celuloza). Humifikacja trwa o wiele dłużej niż np. mineralizacja, gdzie następuje szybki rozpad substancji organicznej na proste związki nieorganiczne. Kwasy humusowe (KH) Są naturalnym składnikiem próchnicy w glebie i tworzą tzw. swoiste substancje próchniczne, czyli kompleks bezpostaciowych substancji organicznych o barwie od żółtej poprzez brunatną do czarnej. 

W rejonach sadowniczych degradacja gleb wpływa na spadek ich żyzności oraz ograniczenie wzrostu i plonowania drzew oraz krzewów owocowych. Degradacji sprzyjają m.in. brak systematycznego nawożenia organicznego, intensywna uprawa w tym samym miejscu przez wiele lat, używanie herbicydów czy ugniatanie gleby przez ciągnik z opryskiwaczem. Istnieje kilka sposobów poprawy żyzności gleby i przywrócenia jej produktywności. Jedną z możliwości jest wykorzystanie nawozów humusowych, często określanych jako „centrum biologiczne” lub „czarne złoto” ze względu na ich dobroczynne i wielokierunkowe oddziaływanie na glebę, a przez to jednocześnie na rośliny.

Najważniejsze znaczenie praktyczne w przywróceniu żyzności gleby ma nawożenie organiczne i masa resztek pożniwnych, jeśli taka pozostaje na polu. W biochemicznych procesach mikrobiologicznego rozkładu związków organicznych tworzy się próchnica, czyli inaczej humus glebowy, nadający podłożu ciemne zabarwienie, które świadczy o żyzności i produktywności gleby. Próchnica glebowa jest złożoną substancją organiczną, składa się z wielu frakcji o różnej barwie, rozpuszczalności w wodzie i łatwości mineralizacji.